Lieke Anna van Leenen

Het begin van de reis (deel 1)

Zomervakantie 2017. We zijn al even (in ons hoofd) bezig met een, hopelijk, nieuwe zwangerschap.

Op een camping in Frankrijk doe ik wat omslachtig een zwangerschapstest.

zwangerschapstest

Ik zet de timer op mijn telefoon en probeer rustig te blijven. De timer gaat… en ik kijk op de test. Een lichtroze streepje! Blijdschap overspoelt me.

Menno is op dat moment met onze oudste bij de animatie. Ik loop er rustig naartoe, voor zover dat gaat. Met een brede smile op mijn gezicht zeg ik dat ik een cadeautje voor hem heb. Ja, is het gelukt? vraagt hij. Ja! het is gelukt!

Als we terug zijn van vakantie bel ik met lood in mijn schoenen naar de huisarts. Ik heb een verwijzing naar de gynaecoloog nodig. Aangezien ik zelf de ziekte van Crohn heb, is het beter als ik onder begeleiding in het ziekenhuis ben. Zeker omdat mijn bevalling een (geplande) keizersnede zal worden.

Het lood in mijn schoenen komt door onze eerdere ervaring. In 2013 was ik voor het eerst zwanger. In de zevende hemel waren we. Totdat bleek dat de baby zich niet goed ontwikkelde. Deze ontwikkeling was dusdanig dat deze niet met het leven verenigbaar was. Wij hebben toen de onmenselijke keuze moeten maken om afscheid te nemen van Emma. Onze 1e dochter.

Maar goed, aangezien er wel goed voor mij en de kleine in mijn buik gezorgd moest worden, belde ik dus toch de huisarts. Ruim een maand later hadden we pas de 1e afspraak voor intake en de 1e echo. Vol zenuwen gingen we uiteindelijk op pad. En jawel, op die mooie 1e echofoto een klein wormpje, met een kloppend hartje.

echo foto lieke

De week erna hadden we een afspraak bij prenatale geneeskunde. Omdat we Emma verloren waren, worden alle volgende zwangerschappen extra goed in de gaten gehouden. Daar hadden we toch een mooie echo! Toen kon ik een klein beetje gaan genieten.

De rest van de zwangerschap verliep voorspoedig. De 20-weken GUO was helemaal goed en de controle die daarop volgde ook. Ik was blij!

De bevalling begint.

Maandag 12 maart 2018.

Ik ben al lekker met verlof en ben die dag alleen thuis. Heel de dag had ik al wat last van krampen, harde buiken en een vervelend gevoel. Ik hechtte er nog niet zoveel waarde aan, het kunnen voor-/oefenweeen zijn. ‘s Avonds veranderde dit echter. Het gevoel werd sterker en kwam met meer regelmaat. Uiteindelijk toch maar het ziekenhuis gebeld en ik mocht komen. Onderweg en eenmaal daar zette de weeen flink door. Het ging echt in een stroomversnelling. Achteraf vind ik dat soms nog steeds lastig, voor mijn gevoel was ik weer niet voorbereid.

Maar om een lang verhaal kort te maken. In de nacht van maandag op dinsdag is Lieke Anna van Leenen geboren om 01.51u.

Lieke Anna van Leenen

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *