ijsselland ziekenhuis Capelle aan den IJssel

De ziekenhuisopname

ijsselland ziekenhuis Capelle aan den IJssel

Daar gaan we dan. “klaar” voor drie weken ziekenhuisopname.

In eerste instantie ga je dan in overlevingsstand: wat moet er allemaal geregeld worden? Er moeten spullen vanuit huis naar het ziekenhuis komen. Niet alleen voor Lieke, maar ook voor jezelf. Ik zou in eerste instantie zo vaak mogelijk bij Lieke zijn. Mede ook door de borstvoeding. Dus dan wil je ook wel wat om het hand hebben.

iPad, lader, kleren, douchespullen, pyjama, kleertjes voor Lieke, haakspullen, e-reader. Het leek wel een volksverhuizing.

Infuus prikken

Ondertussen ging alles rondom Lieke gewoon door. Ze werd goed in de gaten gehouden en kreeg iedere zoveel uur een dosis penicilline. Dit kreeg ze via een infuusje. Haar armpje zat helemaal ingespalkt zodat ze er niet aan kon komen en het infuus goed zou blijven zitten. Het doorspuiten van het infuus vond ze echt niet grappig. Elke keer huilen van de pijn, zo zielig!

Tevens blijkt het zo te zijn dat die infusen nooit erg lang mogen blijven zitten. Inmiddels zat hij echter al bijna een week. Maar er werd toch een afspraak gemaakt in het ErasmusMC Sophia voor het zetten van een lange lijn. Zo gezegd zo gedaan togen we op 4 april (Menno’s verjaardag) per ambulance naar het Sophia. Het werd een soort strippenkaart aan afspraken.

Ze werd “opgenomen”op de IC neonatologie, daar werd een lange lijn geplaatst, een gehooronderzoek afgenomen en (als klap op de vuurpijl) een hartecho en filmpje gemaakt. Tijdens de reguliere controles kwamen ze er ook achter dat Lieke een hartruisje had, kon er ook nog wel bij…

Alles was goed verlopen en sneller dan gedacht waren we weer terug in het ziekenhuis.

Het einde in zicht

Uiteindelijk bleek de lange lijn het minder lang uit te houden dan het eerste infuus… maar dat terzijde. Toen die lange lijn er echter uit was, bleek het niet meer zo makkelijk om een infuusnaald te prikken bij Lieke, vele pogingen volgden (uiteindelijk alles bij elkaar opgeteld wel een stuk of 15), maar het wilde niet.

Intensief contact met haar kinderarts en de arts uit het Sophia volgde. In het Sophia behandelde ze deze meningitis namelijk met “maar” 2 weken antibiotica. Dus was verdere behandeling dan nog wel nodig? Er werd gelukkig echt niet over een nacht ijs gegaan. En op ons initiatief kreeg ze nog 3x een dosis van 24uur penicilline.

Toen mochten we naar huis… Na 2,5 week ziekenhuisopname! Waar in het begin niet eens aan gedacht kon worden, was dan nu eindelijk daar! Zo geweldig… we mochten weer naar huis! Lieke deed (en doet) het zo goed. Heerlijk weer thuis.

Maar met een ervaring die we nooit zouden vergeten. En ook liever niet hadden meegemaakt. Er zou echter nog genoeg aan ervaringen gaan volgen.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *